ContraSOLa

Bob Marley Place of peace (rare song)

Place of Peace

''Αδειες κανάτες, πορδές γεμάτες''

Η εξουσία είναι το αφροδισιακό της γελοιότητας.

Μια καλή αμερικάνικη κουβέντα λέει πως όποιον θέλει να κυβερνήσει πρέπει πρώτα να τον δει ψυχίατρος. Η συνάφεια βλακείας και ματαιοδοξίας είναι αναμφισβήτητη: ο φαφλατάς πολιτικός με τις πόζες και τα κούφια λόγια διόλου δεν ενδιαφέρεται για το αντικείμενο της ομιλίας του, αλλά για το τι εντύπωση θα σχηματίσει γι' αυτόν το ακροατήριο. Η αλήθεια είναι ότι όποιος ανέβει στη σκηνή πρέπει να υποδυθεί, αλλιώς το κοινό θα του γυρίσει την πλάτη: άλλος παίζει φυσαρμόνικα, άλλος χορεύει καταδεκτικά ''τοπικούς'' χορούς, άλλος κουβαλάει τη θαυματουργή εικόνα στην περιφορά, άλλος φωτογραφίζεται καμαρωτός με τη σκούπα στο χέρι και ''κάθε βλάκας έχει ένα σχέδιο για να σώσει τη χώρα''. Για το πολιτικό τσίρκο της εποχής την εξήγηση δίνει μια άλλη (βαριά) αμερικάνικη κουβέντα που ξεκαθαρίζει νέτα σκέτα ποιος πραγματικά είναι το αφεντικό: ''αυτοί που έχουν την ιδιοκτησία αυτοί πρέπει να κυβερνάνε και τη χώρα''. Που σημαίνει ότι η πλήρης υποταγή της πολιτικής στην οικονομία αφήνει περιθώρια μόνο για πονηρούς, φουσκωμένα άντερα, λιμαδόρους και αερολόγους. '''Αδειες κανάτες, πορδές γεμάτες''.

Απόσπασμα από το βιβλίο
του Διονύση Χαριτόπουλου
ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΒΛΑΚΕΙΑΣ
Εκδόσεις Τόπος, 2008

Περί γελοιότητος

Ο γελοίος δεν μαζεύεται.
Αν είχε κάποιος τη δυνατότητα να παρατηρήσει καταλεπτώς την καθημερινή ζωή ενός ευφυούς ανθρώπου, οι πιθανότητες να διαπιστώσει τη νοημοσύνη του είναι ελάχιστες. με τον συνηθισμένο τρόπο ντύνεται, τρώει, οδηγεί, περπατάει, συζητάει, τα πίνει με τους φίλους του. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον συνήθη βλάκα, δεν το έχει γραμμένο στο κούτελο. Αν δεν τον γνωρίσεις που να καταλάβεις ότι το μυαλό του έχει περονόσπορο. Αντιθέτως, ο γελοίος δεν εννοεί να περάσει απαρατήρητος, δεν το επιτρέπει στον εαυτό του. Το νούμερο θορυβεί, κάνει τα λεφτά του ψιλά για να φαίνονται πολλά. Επιζητεί το ''θεαθήναι'', ''τα μάτια του κόσμου'', σαν να βρίσκεται διαρκώς επί σκηνής: η κίνηση, το ύφος, ο τόνος της φωνής, το κόρδωμα απευθύνονται πάντα σε ένα κοινό πολύ ευρύτερο του πραγματικού, στη σύμπασα κοινωνία. Ακόμα και στις ιδιάζουσες περιπτώσεις που υποδύεται τον σεμνό, ανιδιοτελή και low profile, η έπαρση αδύνατον να κουκουλωθεί. Πάλι να εντυπωσιάσει θέλει, να ''πουλήσει μούρη'', είναι ''πουλ μουρ'', όπως λένε τα πιτσιρίκια.

Από το βιβλίο
του Διονύση Χαριτόπουλου
ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΒΛΑΚΕΙΑΣ
Εκδόσεις Τόπος 2008

Οpera - Σε έχω κάνει θεό

Aπό την ταινία Ilustracion

For cross-dressers

BY LISEN STROMBERG | My son is a cross-dresser. Most mornings he gets up, puts on a hand-me-down dress stolen from his sister, wraps an old white pillowcase around his head with a ribbon (his "long blond hair") and prances around singing, "The hills are alive with the sound of music." My son is 3 and a half years old.
At the toy store, he does not want Batman. "I want a Batgirl doll," he cries. When he begs to play with his friend Margo, it is not because he likes her better than his best friends Billy and Andrew; she just has more to offer -- like an extensive collection of Barbie dolls and a whole wardrobe of little clothes he can dress them in.
He loves preschool -- partly for the teachers, somewhat for the other children, but mostly for its wonderful selection of tutus, fancy party shoes and pretend jewelry. His grandmother (my mother) received the shock of her life when she went to pick him up one day and he was wearing a blue tutu with beaded gold slippers. The other mothers laugh and tell me he is such a thespian. The teacher tells my husband and me that he is "highly in touch with his feminine side."

Διαβάστε περισσότερα »